Filmrecensie 5 augustus 2026. De zomermaanden zijn vaak de maanden waarin de filmdistributeurs hun stiefkinderen van de plank halen en ze alsnog een kans geven in bioscoop of filmhuis. Soms zitten daar onverwachte pareltjes bij, zoals deze zomer de zoetzure komedie Votemos van de Spaanse regisseur Santiago Requejo, die zelf ook meeschreef aan het verrassende, spitsvondige scenario van een film over vooroordelen en stigmatisering waar je om moet lachen en huilen tegelijk.
Votemos – laten we stemmen
De enorme weerstand tegen de komst van asielzoekerscentra is een schoolvoorbeeld van de vooroordelen waar veel mensen mee rondlopen. Alsof alle asielzoekers gevaarlijk zijn en ontwrichtend voor onze veiligheid. Natuurlijk moeten we vluchtelingen opvangen maar “not in my backyard”, is de dooddoener. De angst voor vreemdelingen zit er diep in, net als mensen die zich vreemd of anders gedragen. Anders dan ‘normaal’. Mensen met een regenboogsignatuur bijvoorbeeld of mensen met psychische problemen. Dan kan bij sommigen de schrik om het hart slaan.
Nieuwe bewoner
Dat blijkt glashelder in de film Votemos, als zeven bewoners tijdens een VVE-vergadering in de rondvraag te horen krijgen dat een van hen zijn appartement heeft verhuurd aan een nieuwe bewoner, die een uur later zal langskomen om het contract te tekenen. Het bonte, uiteenlopende gezelschap van vier mannen en drie vrouwen van wie de meesten alleenstaand, reageert geschrokken als Alberto, de man die zijn appartement gaat verhuren, laat weten dat de nieuwe bewoner een collega van het hem is, die in een re-integratietraject zit.
Het woord “re-integratie” roept meteen al vragen op, die alleen maar toenemen als Alberto uitlegt dat het gaat om iemand met mentale problemen, die bezig is te resocialiseren. Iemand die medicijnen gebruikt, maar in het dagelijks leven gewoon een normale, aardige collega. Maar dat wil de groep bewoners dan wel graag eerst zelf onderzoeken voor ze akkoord gaan met de komst van Joaquim, zoals de nieuwe bewoner heet.
Onethisch
De zienswijzen tussen de verschillende bewoners lopen sterk uiteen. De een vindt het onethisch om Joaquim eerst te willen zien of spreken, maar de ander vindt het een must omdat gekken gevaarlijk kunnen zijn, messentrekkers en verkrachters. Alle vooroordelen komen wel voorbij en zorgen voor steeds meer onenigheid. De verwijten vliegen over en weer en voor je het weet gaat het al lang niet meer alleen over de komst van Joaquim, maar komen andere onderhuidse irritaties aan de oppervlakte. Het sociale vernislaagje begint steeds meer te craqueleren en er worden steeds meer scherpe kantjes zichtbaar in de onderlinge verhoudingen.
Not in my backyard
In het slimme scenario van Votemos wordt aan de hand van kleine, subtiele plotwendingen de spanning langzaam naar een kookpunt gevoerd. Met humor als hulpmiddel weet regisseur Santiago Requjo je in dit bij vlagen hilarische Kammerspiel, dat zich volledig afspeelt in één woonkamer, als kijker steeds weer te verrassen. Zo kantelt het verhaal halverwege volledig als blijkt dat Nuria, een van de bewoners, die al zeven jaar in het gebouw woont, bekent dat ze ook medicijnen gebruikt vanwege psychische problemen. Ze laat weten dat ze paranoïde-schizofreen is, maar haar ziekte volledig onder controle heeft.
Dat Nuria zeven jaar lang als zelfstandig wonende psychiatrische patiënte, onopvallend in het gebouw heeft gewoond is echter voor sommigen nog geen reden om Joaquim als nieuwe bewoner toe te laten. Om dat te voorkomen huren zij liever zelf voor twee jaar met elkaar het appartement van Alberto, die het geld hard nodig heeft. En dan wordt er gebeld en staat Joaquim voor de deur, waarna Santiago Requejo met weer een nieuwe plotwending de kijker opnieuw op het verkeerde been zet.
Votemos. Regie: Santiago Requejo, Spanje, 2025, 88 min. Première in de filmhuizen: 25 juni 2026. Ook te zien via streamingdienst Picl.nl.