Filmrecensie 15 februari 2026. Mijn eerste reactie, toen ik de titel Vie Privée weer tegenkwam in de biosagenda was: ah leuk, ze hebben de oude filmklassieker van Louis Malle uit 1962 opnieuw uitgebracht vanwege het overlijden van hoofdrolspeelster Brigitte Bardot in 2025. Maar laat je niet in de luren leggen, de film die sinds januari 2026 in de filmtheaters draait heeft niets te maken met Brigitte Bardot, De ster van deze film is Jodie Foster als Franssprekende psychiater in een psychoanalytische thriller die vorig jaar in Cannes in première ging.
Een Franse film met grote namen als Virginie Elfira, Daniel Auteuil en Mathieu Amalric, waarbij Jodie Foster een vreemde eend in de bijt lijkt. Maar het 14-jarig hoertje uit de film Taxi Driver (1976), werd een slimme meid, studeerde in Amerika zowel Engels als Frans en spreekt dat nog steeds vloeiend, zoals ze bewijst in Vie Privée.
Wroeten
Zoals ze in 1991 in The Silence of The Lambs de psyche van Hannibal Lecter mocht proberen te doorgronden, zo wroet ze in deze film als psychiater in de geest, de dromen en de gedachten van patiënten. Net als bij Freud komen die bij psychiater Lilian in haar praktijk om op de divan hun problemen bloot te leggen. Dagelijks werk, routinematig bijna, totdat ze de dochter van een cliënte op bezoek krijgt die haar uitnodigt voor de condoleancebijeenkomst van haar moeder Paula, die totaal onverwacht een eind heeft gemaakt aan haar leven. Lilian reageert geshockeerd, want de vrouw was al jaren bij haar in analyse en er waren geen signalen voor een crisis of suïcidaliteit.
Bij de condoleance wordt Lilian min of meer de deur uitgeschopt door de echtgenoot van Paula, die haar de schuld geeft van de zelfmoord. Lilian druipt af en haar gedachten komen in een maalstroom om de zelfmoord te kunnen verklaren. Ze neemt alle gesprekken met patiënten op, maar niets wees op deze fatale afloop. Al snel denkt ze dat er wat anders aan de hand moet zijn, en dat Paula misschien wel is vermoord door haar echtgenoot. Een theorie die kracht wordt bijgezet wanneer ze later hoort dat Paula een grote erfenis had gekregen van een tante. Ook is bij een inbraak in haar praktijk het cassettebandje van haar laatste sessie met Paula opeens verdwenen.
Psychiater kruipt in de rol van rechercheur
Whodunnit
Op dat moment geeft filmmaakster Rebecca Zlotowski een wending aan de film en gaan we de kant op van een klassieke ‘whodunnit’, met Lilian als de speurder die het geheim moet zien te ontrafelen. Ze zoekt om te beginnen contact met haar ex, een oogarts, omdat ze sinds de condoleance haar tranen niet kan stoppen. Ongewoon voor haar, want normaal huilt ze niet om de verhalen van patiënten. Maar met Paula had ze blijkbaar toch een andere band en haar dood, geeft haar een schuldgevoel dat leidt tot het niet meer kunnen beheersen van haar tranen.
Volgens haar ex is er niks mis met haar ogen en is het psychisch. Op dat moment herinnert Lilian zich een patiënt die zij in jaren niet van het roken kon afhelpen, maar die er bij een hypnotiseur in één sessie vanaf was. Zlotowski neemt hier met humor de psychiatrie op de korrel, met een psychiater die een alternatieve genezer zoekt om haar probleem op te lossen. Dat gebeurt in een zowel vermakelijke als hallucinante scène, waarin Lilian onder hypnose in een droomsequens belandt, die allerlei verbindingslijnen trekt naar het verleden.
Waangedachten
De hypnotherapeute weet Lilian inderdaad van haar tranen af te helpen, maar de droomtoestand heeft allerlei nieuwe beelden en gedachten opgeleverd, die teruggaan naar een – denkbeeldig – vorig leven ten tijde van de tweede wereldoorlog. De psychiater is zelf patiënt geworden en wordt gedreven door waangedachten, die culmineren in het idee dat de man van Paula een moordenaar is. Samen met haar ex, die zich met haar verzoend heeft, ontdekt ze dat de echtgenoot van Paula inderdaad een dubbelleven leidt. Verder is er ook nog een mysterieus briefje van Paula met een onduidelijke boodschap, is het cassettebandje met de laatste sessie nog steeds spoorloos en blijkt er te zijn gerommeld met een doktersrecept van Lilian voor Paula.
Puzzelstukjes die steeds een nieuw element toevoegen in het zoeken naar de ware toedracht, maar die je als kijker niet helpen om de puzzel daadwerkelijk te kunnen leggen. Dat komt door het rommelige scenario dat te veel overhoop haalt zonder een duidelijke koers. Daardoor kom je als kijker een beetje op een dwaalspoor terecht. Net als Lilian die in haar zoektocht naar de toedracht van de dood van Paula, en haar eigen rol daarin, ook nog terecht komt bij een oude psychiater (een rolletje van de vorig jaar overleden Frederic Wiseman), die concludeert dat de dood van Laura niet haar “schuld “is. Daarna lijkt de rust wat terug te keren in het verwarde hoofd van Lilian en kabbelt de film zonder verdere erupties naar wat je bijna een ‘happy end’ kunt noemen.
Vie Privée. Rebecca Zlotowski, Frankrijk, 2025, 107’. Met Jodie Foster en Daniel Auteuil. Première: Film Festival Cannes, 2025. In Nederland uitgebracht 15 januari 2026. Vanaf april ook te zien op streamingdienst Picl.