Recensie 15 januari 2026. Net zoals een dokter gewoon griep kan krijgen, kan een psychiater of therapeut zelf ook psychotisch worden. Het overkomt Linda, die in een therapiecentrum dagelijks mensen moet helpen die de weg kwijt zijn en die in de film “If I had legs I’d kick you” zelf volledig de greep op haar leven verliest. Filmmaakster Mary Bronstein, die psychologie gestudeerd heeft voor ze ging filmen, weet waar ze het over heeft en laat er ook geen gras over groeien om meteen in de problemen te duiken.
Rose Byrne als Linda in If I had legs I’d kick you
De film is nog geen paar minuten oud of we hebben al kennisgemaakt met een neurotische moeder met opvoedingsproblemen, die thuis een ziek kind heeft dat aan de apparatuur ligt en van wie we alleen de piepjes van het apparaat en de stem van het kind horen, maar dat we niet te zien krijgen. Moeder Linda zit zich ongegeneerd vol te vreten, terwijl haar kind aan de sondevoeding ligt en in paniek raakt omdat in de kamer ernaast het water door het plafond omlaag sijpelt. Als Linda eindelijk gaat kijken, explodeert het plafond en stort met veel geraas het water door een gat naar beneden. Het zwarte gat als symbool voor de crisis waar Linda langzaam in wordt gezogen.
Crisis
Met die metafoor is de toon gezet voor de film. Het is crisis in het leven van Linda. Haar huis staat op instorten, haar man is voor zijn werk weken van huis, ze moet tijdelijk naar een appartementenhotel, krijgt verwijten van de dokter dat ze niet goed voor haar kind zorgt, maakt ruzie met mensen in winkels of op straat en wordt steeds opgefokter. Als een waterkoker die steeds heter wordt, reageert Linda steeds hysterischer op de dingen om haar heen. En intussen blijft ze gewoon therapie geven aan cliënten met problemen. Zoals Caroline, een jonge, moeder die extreem angstig is dat haar baby iets zal overkomen en die Linda min of meer medeverantwoordelijk maakt voor het kind.
Linda op de divan bij haar therapeut (Conan O’Brien)
Als therapeute moet Linda steun geven aan cliënten met problemen, terwijl ze haar eigen problemen niet meer de baas is. Ze praat erover in sessies met haar eigen therapeut, maar die reageert zakelijk en afhoudend op haar zelfbeklag en haar rol als moeder, waar ze – net als Caroline – geen raad mee weet. Ze beschouwt zichzelf als een ‘slechte’ moeder, maar haar wanhoopkreten om hulp zijn aan hem niet besteed. Ze moet het van haar therapeut zelf fixen en dan zonder de vreetbuien, drank en drugs waarin ze is weggevlucht.
Gaandeweg wordt ze wanhopiger en psychotischer. Ze begint te hallucineren rond het zwarte gat in het plafond, waarbij de filmmaakster zich even mag uitleven in surrealistische angstbeelden en ontregelende geluidseffecten. De chaotische, eigen wereld waarin Linda verzeild raakt, wordt weerspiegeld in de beeldtaal, waarbij de kijker goed bij de les moet blijven om greep op het verhaal te houden. Met een Freudiaanse blik kun je er allerlei theorieën op loslaten over haar moederrol, over haar schuldgevoel vanwege een abortus en de premisse dat alles het gevolg is van een postnatale psychose.
Volgepropt
Filmmaakster Bronstein, die lang gebroed heeft op het scenario, heeft haar film volgepropt met psychologische elementen en met de problemen waar psychotherapeuten in de praktijk tegenaan lopen. Zoals cliënten die onvoorwaardelijk tijd opeisen en zelfs ’s nachts bellen om hulp. Of – ook klassiek – een cliënt die zegt dat hij van Linda droomt en haar wil kussen. Maar het wordt pas echt heftig en thrillerachtig als jonge moeder Caroline, uit wanhoop haar baby bij Linda achterlaat en er vandoor gaat. Ook Linda zelf is een moeder die zich zorgen maakt over haar kind en die wanhopig zoekt naar houvast en hulp. Ze klampt zich, net als Caroline te veel vast aan haar therapeut, maar die verbreekt het contact omdat hij vindt dat ze daarin te ver gaat.
Het leidt er alleen maar toe dat Linda nog wanhopiger, kwader en agressiever wordt. Beelden van de pijnlijke abortus, twintig jaar eerder, vallen samen met haar gedachte dat ze een slechte moeder is en het verkeerde kind heeft laten leven. Haar dochter die gevoed wordt door een slang in de buik, die je ook kunt zien als een navelstreng met de moeder. Op een gegeven moment denkt of verbeeldt Linda zich dat haar dochter het zonder sonde ook moet kunnen en trekt die er in een horrorachtig tafereel uit. Een langgerekte sliert, waar geen eind aan lijkt te komen. Ze laat haar dochter alleen thuis achter en vlucht uiteindelijk, net als Caroline, naar het strand waar ze, in een soort catharsis, in gevecht gaat met de hoge, beukende golven.
If I had legs I’d kick you. Mary Bronstein, USA, 2025, 113 min. Première: 18-12-2025. Te zien in de filmhuizen.